Broers van Gerwen

werktitel: de industriEle revolutie in de textiel
In hun hang naar macht, rijkdom en vrijheid scheppen de textielfabrikanten steeds grotere industriële concentraties. Hun hang naar groter, sneller en goedkoper wordt gestaag waargemaakt door het werk van vele goedkope handen aan de getouwen. In hun dromen nemen die getouwen immense proporties aan. De industriële ritmes klinken hen daarbij als muziek in de oren.
De schommelbeweging middels omgekeerd vrijlopende tandwielen omgezet in een rechtdoorgaande beweging van de wagen.
Schommelas Tandwiel linksom blokkerend Tandwiel rechtsom blokkerend Tandwiel op draaistang Staander met lagerblok Aanhechting geleiding Gelagerde geleiding draaistang Draaistang overbrenging
De schommelbeweging middels omgekeerd vrijlopende tandwielen omgezet in een rechtdoorgaande beweging van de wagen., A. B. C. D. E. F. G. H.
Schommelas Tandwiel linksom blokkerend Tandwiel rechtsom blokkerend Tandwiel op draaistang Staander met lagerblok Aanhechting geleiding Gelagerde geleiding draaistang Draaistang overbrenging
De kleding zal losjes geïnspireerd zijn op arbeiderskleding van rond 1900 en hoofdzakelijk uitgevoerd worden in blauwe kleuren en aardetinten. De grime wordt in samenhang daarmee ontwikkeld.
Het bord wordt ingekapseld in een stoffendroogmachine wat genoeg inspiratie kan geven voor het spel. Voor de wagen uit komt waarschijnlijk de bedrijfsfanfare met afwijkende muziekinstrumenten om de industrialisatie van het textielbedrijf in te leiden. Op de wagen zal het spel voornamelijk bestaan uit het produceren van geluid door technieken in de wagen en zang van het werkvolk. Aan 'het staartje'wordt nog gewerkt.

Hoewel de naam anders doet vermoeden, is de groep Broers-van Gerwen niet een groep bestaande uit mannelijke telgen van het twaalf kinderen tellende gezin 'Van Gerwen'. De groep was aanvankelijk opgebouwd rond de familie Van Gerwen-Broers, en de naam is een omkering van die familienaam: het vrouwelijke deel van de naam kwam voorop te staan als eerbetoon aan de moeder. Onder leiding van bouwmeester Frits van Gerwen (†2002) is de groep in de loop der jaren uitgegroeid tot een hechte vriendenkring, waarin iedereen op basis van gelijkwaardigheid bijdraagt. Samen zijn we Wagenbouwersgroep Broers-van Gerwen!

Broers- van Gerwen is het best te bereiken via email: info@broers-vangerwen.nl petra@broers-vangerwen.nl hein@broers-vangerwen.nl miesjel@broers-vangerwen.nl ben@broers-vangerwen.nl jo@broers-vangerwen.nl jan@broers-vangerwen.nl

voor algemene zaken voor organisatorische zaken voor bouwtechnische zaken voor ontwerptechnische zaken voor grimetechnische zaken voor speltechnische zaken indien het de website betreft

Broers- van Gerwen 1986
De slachtmaand werd in vele facetten getoond: het varken werd geprezen, er werd zult, balkenbrij en worst gemaakt, en de zoon ‘die niet helemaal goed was’ werd door de dorpskinderen geplaagd. De pastoor droomde al van een mooie ham.
Historiciteit:
Wagen met opengewerkte boerderij goed Attributen en kleding goed De camouflage van de traktor was een geestige vondst Een medewerker had een te moderne pet op Het was een levendig en boeiend geheel. Het huis was mooi en kende de juiste verhoudingen, de materiaal keuze was in orde Enkele details die opvielen door hun authenticiteit, zoals brandende turf in de haard, alkoof, wagentje met de worstendraaisters, varken aan de ladder,..... Enkele minder geslaagde details: Geen “echt” varken, de dialogen op de wagen waren dikwijls onverstaanbaar (tenminste boven op de tribune) waardoor de authenticiteit ernstig geschaad werd.
Historiciteit:
Wagen met opengewerkte boerderij goed Attributen en kleding goed De camouflage van de traktor was een geestige vondst Een medewerker had een te moderne pet op Het was een levendig en boeiend geheel. Het huis was mooi en kende de juiste verhoudingen, de materiaal keuze was in orde Enkele details die opvielen door hun authenticiteit, zoals brandende turf in de haard, alkoof, wagentje met de worstendraaisters, varken aan de ladder,..... Enkele minder geslaagde details: Geen “echt” varken, de dialogen op de wagen waren dikwijls onverstaanbaar (tenminste boven op de tribune) waardoor de authenticiteit ernstig geschaad werd.
Artistieke en technische uitvoering:
Deze boerderij was tot in de details heel fijn verzorgd. Het spel van deze groep was belangrijker dan de wagen. Verdienden een goede plaats
Eerste wagen van de groep Broers-van Gerwen. Helemaal traditioneel en helemaal historisch verantwoord. Op één geruite pet na (zie de video), dat had de jury inderdaad goed gezien!

Broers- van Gerwen 1987
‘De wraak van de hofnar’ is een verhaal van Edgar Allen Poe. James Ensor maakte daar een ets van, die door de groep Broers-van Gerwen verbeeld werd. De hofnar neemt op gruwelijke wijze wraak op de koning en zijn hof omdat zij een danseresje ernstig beledigden. Hij bedacht dat zij bij wijze van grap als gorilla’s verkleed op het bal zouden verschijnen om de gasten te laten schrikken. De hofnar wist vervolgens de namaak-gorilla’s te vangen en op te takelen. Daarna stak hij ze in brand, tot opluchting van de nietsvermoedende gasten.
Historiciteit: Spel:
Groots geheel, origineel en rijk aan ideeen. Allereerst qua opvatting: Het symmetrische opgebouwde tafereel onder een zotskap bracht een eenheid en een sterke continuiteit. De band was er tussen literatuur, de schiderkunst en de operatradities uit die tijd. Een goed geslaagde poging tot de comedia del ‘arte. De samenhangende taferelen werden goed uitgebeeld. Er was duidelijkheid en samenhang.
Historiciteit: Spel:
Groots geheel, origineel en rijk aan ideeen. Allereerst qua opvatting: Het symmetrische opgebouwde tafereel onder een zotskap bracht een eenheid en een sterke continuiteit. De band was er tussen literatuur, de schiderkunst en de operatradities uit die tijd. Een goed geslaagde poging tot de comedia del ‘arte. De samenhangende taferelen werden goed uitgebeeld. Er was duidelijkheid en samenhang.
Artistieke en technische uitvoering:
Deze boerderij was tot in de details heel fijn verzorgd. Het spel van deze groep was belangrijker dan de wagen. Verdienden een goede plaats
De langste en hoogste combinatie die tot dan toe ooit door Heeze trok: een vrachtwagen als trekker, met daarachter twee bestuurbare aanhangers, samen goed voor zo’n 33 meter lengte en twee maal 8.50 meter hoogte! Als we de ‘Ensor-kever’ meetellen die kruipend de combinatie vooruit leek te trekken zelfs 40 meter lang. De uitbeelding waarbij twee stukken van het paleis samen een gigantische narrenkap vormden luidde meteen al de definitieve breuk met het historiegetrouwe bouwen in. Zwak punt: tijdens het trekken waren de gordijnen met Ensor- schilderingen voor de scènewisseling vaak te lang dicht, waardoor voor sommigen een deels ‘dode’ wagen voorbij kwam.

Broers- van Gerwen 1988
Ulysses is met zijn gezellen geland op een eiland waar de beschaving nog niet is doorgedrongen. Zijn gezellen schikken zich van lieverlee in hun lot, en als Ulysses de kans krijgt om te vertrekken, krijgt hij zijn gezellen slechts met de grootst mogelijke moeite mee. Het rauwe leventje bevalt hen eigenlijk best. Om de uitbeelding een Brabants karakter te geven is gekozen voor een vertaling naar de pruikentijd: een groep deftige reizigers belandt bij een oervolk.
Historiciteit: Spel:
De mensen in de zwijnenstal kwamen overtuigend over als beesten, evenals de 18e eeuwse rijkelui. Het moraliserende element werd geslaagd uitgebeeld. Goede en fantasievolle kostumering. Historisch gezien zag het er allemaal zeer goed uit. Zal wel maar de moraal is mij geheel ontgaan. Het spel was zo verwarrend, zo rommelig dat de goede raad van Ulysses nergens duidelijk was. Ik denk dat de regisseur de fabel van de la Fontaine niet goed geanaliseerd heeft. Het publiek moet met de korte inhoud van het programma toch duidelijk te maken zijn waarom het gaat! Misschien te hoog gekozen? De tekst op rijm kwam zonder emotie over. Het spel op de achterste wagens was karakteristiek maar weinig afwisselend.
Artistieke en technische uitvoering:
Goed idee. Goed en consequent geconstrueerd. (Veel vakkennis in de groep?) Levensechte hutten in gehucht met echt ruw volk. De wagen van de dorpsherberg was een “goeie troep”. Het bouwwerk gedeelte paste goed bij de uitbeelding van het onderwerp, zoals de ontwerper(s) blijkbaar voor ogen had gestaan. De contrasterende materialen waren m.i. goed gekozen en verwerkt. Het ontworpen “fabelachtige” dier was met name van voren onherkenbaar. Het afdalen van de edelelen naar de lage lusten was door de helling goed uitgebeeld. De bouw van de tweede en derde wagen dwingt respect af qua constructie. Jammer van de “rommelige”achterkant.
De twee aanhangers zijn van boomstammen, takken en vrachtwagenzeil gebouwd als enorme oerbeesten, die dienst deden als behuizing van het oervolk dat door Ulysses en zijn gezellen aangetroffen werd. De vormen waren zo groot, en er was zoveel te zien op de wagens, dat slechts een klein deel van het dicht op de wagens staande publiek de oerbeestvormen herkende. De uitbeelding was bovendien nogal complex, en werd dan ook maar door weinigen langs de kant begrepen. De twee beesten zijn als zelfstandig beeld nog een maand op het rangeerterrein van het voormalige NS-station ten toon gesteld, als geste naar de Heezenaren en de treinpassagiers.

Broers- van Gerwen 1989
Vlak voor de aanvang van de verstedelijking waren de verhoudingen nog eenduidig: Het volk ploetert en zwoegt en houdt zo de mallemolen van het adellijke bestaan op gang.
Wagenbouw:
Sterke uitbeelding van de symboliek die indrukwekkend werd voorgesteld. Technisch perfect. Traktor goed weggewerkt.
De eerste grote wagen die door Heeze reed op omgezette menskracht: het machtige wiel van 8 meter doorsnee en zo’n 3 ton eigen gewicht maakte dat met een beperkt aantal mensen en met relatief weinig moeite de dubbele wagen door het dorp trok. Grappige bijkomstigheid was dat de jury dat niet eens in de gaten had en de groep complimenteerde met de goed weggewerkte tractor. De as van het wiel lag op twee krikken die zorgden dat niet het volle gewicht van het rad op de weg drukte; de wagen zou anders onbestuurbaar zijn, en het rad zou onder zijn eigen gewicht bezwijken.

Broers- van Gerwen 1990
Hoe het winterkoninkje aan zijn naam kwam. De vogels wilden een koning. Ze besloten dat wie het hoogst zou kunnen vliegen hun koning zou zijn. Toen zelfs de adelaar was uitgeput, steeg een listig vogeltje uit zijn nekveren op en vloog nog een paar meter hoger. Het mocht om zijn slimheid en omdat het zich niet veel van de in de vogelwereld geldende normen aantrok, alléén in de winter hun koning zijn. Gelukkig bestaan er nog meer vrije "vogels" op deze wereld, vogels. die kleur aan het menselijk leven geven en niet mee willen doen aan een machtsstrijd.
Spel:
De kippenbabbel was de inleiding van het vertelsel. Het gaf duidelijkheid waar het om ging. Men wilde een koning. Eigenlijk wilde iedereen koning zijn, zelfs de adelaar, maar de slimste won. Alle pluimages hadden ieder hun eigen spel. Zoveel verschillende vogels waren Kleurrijk en vaak heel sierlijk om te zien. Verrassingselementen in het individuele spel werden ook door het publiek heel erg gewaardeerd.
Artistieke en technische uitvoering:
Vogel als boegbeeld. Machtige en prachtige adelaar, gaaf vorm gegeven met spaanders hout, mooi van kleur en eenvoudig, waardig statig. Goede vondsten en juiste oplossing om het winterkoninkje uit de nekveren te laten komen, en zeker door gebruikmaking van de schutkleuren weer te laten verdwijnen. De groep trad op als een mooi geheel, kleur en figuratie.
De ganzenhoedster met marionet-gans. Harmonisch van uitvoering, fantasievol, kleurrijk. Rijke manier van bewegen. Zeer verrassend en het bekijken waard De Jules Verne-achtige vogel. De laatste vogel van deze groep. Een vreemde vogel, een vrije vogel, een vernieuwende vogel die nog moest leren vliegen. Een idee voor de toekomst.
Vooral de opzet van het spel en de uitwerking van kleding en grime verdienen extra aandacht. De groep steltlopers, de poppenspeelster met een gans voor zich op skilatten en de dwaze vliegenier die met springveren onder zijn voeten probeerde los van de grond te komen, zetten een bijzondere prestatie op straat. Ook voor het eerst in de optocht: het bord werd niet gedragen door twee kinderen, maar werd voortgereden door een volwassene. Het bord is sindsdien bij steeds meer groepen een punt van speciale aandacht.

Broers- van Gerwen 1991
Zo'n honderd jaar geleden raakte de ontwikkeling van het vervoer in een stroomversnelling. Na de trein en de fiets deed de automobiel zijn intrede. De razendsnelle vooruitgang zette vele fantasten in vuur en vlam: Hoe zou dat vervoer er over pakweg 25-50 jaar wel uitzien? U kunt meekijken door de ogen van een Heezer fantast. Er van uitgaande wat er in die tijd in Heeze bekend moet zijn geweest -de trein reed al over Heezers grondgebied en de eerste auto's waren ook al in de Heezerse straten gesignaleerd- brengt vriendenkring Broers- van Gerwen een toekomstfantasie op de weg: een wedstrijd tussen een stoom- en een benzinewagen voor groepsvervoer; een strijd tussen ouderwetse kracht en revolutionair vernuft. Zoals U ziet had in die tijd niet alleen Jules Verne fantasieën en ideeën over de toekomst.
Historiciteit: Spel:
Mooie kleding. Leuke allegorie. Goed gekozen onderwerp, waarin breukvlak tussen stoomtrein en benzineauto als tegenstelling goed uitgewerkt is. De zwarte kleding met de hoge hoeden en de veelkleurige lichte kleding van chique vrouwen onderstrepen breukvlak. Het was fantastisch zoals het er allemaal uitzag, maar niet erg overzichtelijk. Bewondering voor het loopwerk onder de wagen. Maar het element wedstrijd tussen stoom en benzine was erg vaag in speluitvoering. De brandweermannen waren erg clownesk, maar niet begrijpelijk. Ook de loopskelters race was niet duidelijk, al was de finish aangegeven. Raad: probeer eens een duidelijk verhaal op papier te zetten en voer het dan uit via een “rode draad”.
In de wagens waren vliegwielaandrijvingen aangebracht die met weinig menskracht werkten. Door de besloten ligging van de bouwplaats konden deze onvoldoende uitgetest worden. Pas 4 uur voor de optocht bleken ze wel te functioneren, maar bij lange na niet voor de treksnelheid te kunnen zorgen. Alles is er ter plekke uit geslepen. De jury had nog opmerkingen over het zichtbare moderne schoeisel van de ter elfder ure bijeengesprokkelde duwploeg.

Broers- van Gerwen 1992
Een verbeelding van het veranderde kleurgebruik van Vincent van Gogh: in Brabant bouwde hij zijn schilderijen op met een somber palet. Later in Frankrijk werden zijn kleuren intens en helder. In deze kleurenexplosie dreef hij zichzelf langzaam tot waanzin.
.
Artistieke en technische uitvoering:
Veel respect voor duwers onder de wagen. 2 grotse voertuigen. Relatie tussen onderwerp en decor was goed: letterlijk vooruit-gaan. De grootte van de voertuigen was overweldigend maar deed een beetje afbreuk aan De vergelijking met alkaar. Houten startbrug was weinig functioneel door de beide achter elkaar rijdende grote rivalen. Materiaaluitdrukking: Goed. Kleuren: Mooie beschildering (strak). Er was voldoende zicht op het spel. Het geheel was visueel boeiend De algemene afwerking van de voertuigen was goed verzorgd.
Onder de tweede wagen werden zonnebloemen op de weg gestempeld, die achter de wagen voor grof geld aan Amerikanen en japanners verkocht werden vanuit een poppenkast/veilinghuis. Door de regen waren de zonnebloemen niet erg helder, maar de maanden daarna des te duidelijker aanwezig in het Heezerse straatbeeld. Ook op andere manieren werd de spot gedreven met de gigantische commercie rond deze kunstenaar die bij leven niet van zijn werk kon bestaan. Een uiterst louche handelaar verkocht een soort krakelingen aan het publiek als ‘oortjes van Van Gogh’.

Broers- van Gerwen 1993
Of... hoe de 'hoge heren' zich laten verheffen boven het aardse gewoel, hoe de midden-stand draait en draait en draait,,,, en hoe het volk dit alles (zoals gewoonlijk) mag dragen. Op de draaischijf doen jongeren (en enkele ouderen) pogingen om de 'flos' te grijpen. Dit als symbool voor de hoop/pogingen om ooit bij de hogere stand mee te mogen draaien.
.
.
Voor onze groep een uiterst kleine en compacte wagen die door de straten ‘gedragen’ werd door zo’n 50 mannen, vrouwen en kinderen. Het verhaal werd helder en compact neergezet. De edelen zweefden over een deel van het publiek heen. De kostuums en de grime van de zwevende edelen en de zotte koning waren zeer fraai en extreem. De draaischijf achterop gaf mogelijkheden tot spectaculair spel onderweg.

Broers- van Gerwen 1994
Een pelgrim klopt aan om onderdak bij een kasteel van de feestende roversbende ‘de Bokkenrijders’. Het onderdak wordt geweigerd, en als straf zinkt het kasteel weg in de grond. Een keer per jaar kun je hun feesten onder de grond nog steeds horen, zo luidt de legende.
.
.
Binnen in de romp van de bok (het kasteel) was een hefboommechaniek aangebracht om de enorme kop (kasteelgewelf) te laten bewegen. De feestende bokkenrijders waren allemaal in rode en gele klei gedrenkt om een onderaardse sfeer op te roepen. Onder de wagens waren twee groepen duwers ingezet, die middels twee lampjes met elkaar communiceerden. Al snel wist de achterste groep niet meer wat welk signaal betekende. Aan het einde van de optocht kwam de voorste groep fluitend, en de achterste vloekend en zwetend onder hun wagen vandaan.

Broers- van Gerwen 1995
Door de vrouwen in hun kunstwerken af te beelden volgens de heersende moraal, hielpen kunstenaars ten tijde van de inquisitie mee een vroom en kuis vrouwbeeld in stand te houden: De vrouw had slechts de keuze te leven in een gouden kooi of het grote risico te lopen om voor heks aangezien te worden, met alle gevolgen van dien.
Historiciteit Artistieke vormgeving
Prachtige, opengewerkte houtconstructie, gesitueerd in de late Middeleeuwen, die als het ware werd voort "gebouwd" op een ritmische manier. Deze wagen onderscheidde zich op alle fronten van anderen. Allereerst door zijn sobere en eerlijke materiaalgebruik. De wijze van voortbeweging was ook een vondst. Wars van alles en zonder hi-tech toch een idee verbeeld. De jury hoopt dat deze wagen een trend¬setter wordt. Dat men in de toekomst met minder middelen en vooral board en foam toch een interessante wagen kan afleveren! Het was een goed voorbeeld van een goed idee, eigenzinnig uitgewerkt op een consequente en gedurfde wijze. Het wekte daarom de meest interessante en bleef het langst hangen in het geheugen.
Artistieke vormgeving (vervolg)
Dit is nu precies zoals de bedenkers van dit thema het bedoelen, lijkt me. Verrassend, aandachtvragend, prachtig van vormgeving en functionaliteit. Een eigentijdse, gedurfde invulling en vertaling van het thema. Proficiat! Het zal niet gemakkelijk zijn dit niveau vast te houden. Compliment aan de bedenker van zichzelf voortbewegende "Moraalkooi". Als ik al iets zou moeten opmerken dan is de geweldige drukte binnen in het gevang. Dat hadden er iets minder mogen zijn. Dit vraagt om meer!
De wagen werd door 18 figuren in schitterende zwarte mantels vooruit geboomd. Kunstenaars als helpende hand van de inquisitie. Enkele onzichtbaar helpende benen onderin zorgden voor hulp en continuïteit in de voortbeweging. Tot vlak voor de optocht vroeg men zich af ‘wat dit toch in godsnaam moest worden’ en ‘of we hem wel af zouden krijgen’. Pas gevuld met mensen werd duidelijk wat het voorstelde.

Broers- van Gerwen 1996
Brabant zat jarenlang op de wip: Fransen en Staatsen (Hollanders) waren om beurten heersers over het gebied. Onder deze wisselende overheersing werd gebouwd aan wat tegenwoordig de Brabantse volksaard heet.
.
.
De constructie was zo gebouwd dat twee groepen touwtrekkende soldaten (Fransen en Staatsen) het geheel lieten wippen. Deze wipbeweging zorgde middels een tandheugel- en tandwielconstructie bijna helemaal voor de aandrijving van de wagen. Een zestal helpers op straat bleek voldoende om het gevaarte zijn tocht te laten volbrengen. De slotact waarbij de Brabander bij elke stap een Franse of een Hollandse klap om zijn oren kreeg, zorgde voor veel warme lachsalvo's.

Broers- van Gerwen 1997
In het hoofd van Jeroen Bosch draaide alles om de 7 deugden en de 7. Het denken daarover bracht zijn bizarre beeldenstroom voort, en zijn eigen beelden hielden vervolgens de fantasie op gang.
.
.
De enige wagen in de aan Jeroen Bosch gewijde optocht die in een hedendaagse beeldtaal naar de betekenis van Bosch zocht in plaats van een plaatje uit zijn schilderijen na te bouwen. In een jaar dat ook de vrouwen in de groep liever gereedschap ter hand namen dan achter de naaimachine kropen, werden de kostuums bijna helemaal van hout, metaal en leer en rubber bedacht. De kruipende oliedrumbeesten hebben hun tocht door het dorp zwaar moeten bekopen met knieblessures, dat wel. Ook bijzonder: onze afsluiter was een naakte man tussen twee planken: de traagste streaker ooit: 2 km in twee uur, en geen politieman die er wat aan deed.

Broers- van Gerwen 1998
Door de eeuwen heen zijn kunst en macht altijd nauw met elkaar verbonden geweest. Wie macht heeft -en dus geld- kan zich kunst permitteren. Wie zich kunst permitteert is dus rijk en dus machtig. Aan het hof van de Bourgondische hertogen vonden toonaan-gevende musici emplooi. Karel de Stoute was alom bekend om zijn muzikale belangstelling en talenten. Op veldtocht liet hij in het kamp iedere avond iets nieuws zingen waarbij hij zelf soms meezong. Augustus 1473 was hertog Karel in Aken vergezeld van zijn volledige muziekkapel en meesterzangers die de hele dag een prachtige muzikale kerkdienst hielden ter ere van de Moeder Gods. Naast het maken van muziek had het in dienst hebben van deze grote aantallen musici en van componisten dus ook tot doel om de concurrerende hoven te imponeren. Het was een teken van de grote rijkdom en macht van Bourgondië. En machtsvertoon is al vaak een belangrijk wapen gebleken. Het is dit muzikale machtsvertoon dat wij met onze groep dit jaar verbeelden.
Geen enkele wagen werd zo spectaculair voortbewogen als deze. Het was een samengaan van een praalwagen en het paard van Troje en een gigantisch snaarinstrument. Wellicht zouden gigantische strijkstokken meer geluid uit de snaren hebben voortgebracht. De kleding was niet alleen origineel en fraai van kleur maar het bracht een verbinding tussen heden en verleden tot stand. Ook dit jaar scoorden ze heel hoog met hun eigenzinnige vormgeving met name de kleine wagen.
Het beeld dat bedoeld was om het machtsvertoon zichtbaar én hoorbaar te maken bleek niet helemaal te voldoen: Als de snaren voldoende gespannen werden om werkelijk geluid voort te brengen, werd de constructie omlaag getrokken. De tijd om dit probleem te ondervangen ontbrak. We zijn met een mooi, maar gemankeerd beeld door Heeze getrokken. De kleine wagen vooraf werd ontworpen door een studente van de academie in Eindhoven. Zij bereidde ook de bouw ervan voor.

Broers- van Gerwen 1999
In 1921 verscheen een zeer ongewone poëziebundel van de Antwerpse dadaïst-expressionist Paul van Ostayen: Bezette Stad. Letters, woorden en zinnen zwerven over de pagina¹s. Op het eerste oog een ontoegankelijke chaos, maar Van Ostayen blijkt op deze manier uiterst treffend de onwerkelijke, beklemmende sfeer van de periode voor en tijdens de bezetting te beschrijven. Met zijn taal schetst hij ons een bizar wereldbeeld. Het beeld van een tijd waarin het gewone absurd is en het absurde gewoon. Tegelijkertijd geeft hij ons zicht op de bron van deze waanzin: het failliet van de burgerlijke maatschappij..Schijnbaar onsamenhangende elementen moeten samen een voelbare betekenis krijgen.
.
Artistieke en technische uitvoering:
Veel respect voor duwers onder de wagen. 2 grotse voertuigen. Relatie tussen onderwerp en decor was goed: letterlijk vooruit-gaan. De grootte van de voertuigen was overweldigend maar deed een beetje afbreuk aan De vergelijking met alkaar. Houten startbrug was weinig functioneel door de beide achter elkaar rijdende grote rivalen. Materiaaluitdrukking: Goed. Kleuren: Mooie beschildering (strak). Er was voldoende zicht op het spel. Het geheel was visueel boeiend De algemene afwerking van de voertuigen was goed verzorgd.
Voor het eerst na elf jaar in plaats van menskracht weer eens een tractor als aandrijving. En wat voor een: een heftig rokende roestbak moest associaties met de over België walsende Duitsers verbeelden. De hele wagen was een verzameling van bizarre beelden die op tal van manieren verwees naar de dichtbundel ‘Bezette Stad’ van Paul van Ostaijen. Misschien wel de minst begrepen wagen ooit, maar door kenners van Dada luid geprezen.

2000
Keizer Karel V trachtte met enorme persoonlijke inzet zijn ambities en idealen te realiseren: De eenheid van dynastie en imperium van de Habsburgers en de eenheid van de katholieke kerk. Onder andere middels oorlogen en onderdrukking. Daarvoor wordt hij nu alsnog, in onze tijd, voor een tribunaal gebracht om verantwoording af te leggen. Was hij eigenlijk geen oorlogsmisdadiger? Pleegde hij misdaden tegen de menselijkheid? En...: Kon hij als kind van zijn tijd wel anders? Was het grote ideaal de vele slachtoffers niet waard? Het publiek zal zichzelf een oordeel moeten vormen aan de hand van voorbijtrekkende taferelen: Een groep sympathisanten die de idealen van Karel V vooral door een positieve bril bekijkt, een eenzame Karel onder zijn kroon, het zwaar belaste symbool van zijn regime, een demonstrerende groep vrouwen en kinderen met portretten van hun vermiste familieleden en enkele opvoedkundigen die laten zien hoe de kleine Karel V mede dankzij hun talenten zo groot geworden is.
.
Artistieke en technische uitvoering:
Veel respect voor duwers onder de wagen. 2 grotse voertuigen. Relatie tussen onderwerp en decor was goed: letterlijk vooruit-gaan. De grootte van de voertuigen was overweldigend maar deed een beetje afbreuk aan De vergelijking met alkaar. Houten startbrug was weinig functioneel door de beide achter elkaar rijdende grote rivalen. Materiaaluitdrukking: Goed. Kleuren: Mooie beschildering (strak). Er was voldoende zicht op het spel. Het geheel was visueel boeiend De algemene afwerking van de voertuigen was goed verzorgd.
Een juweel van een aandrijving. De kroon werd door 6 ‘advocaten’ omhoog gedraaid terwijl de wagen stilstond. Een groep ‘dwaze moeders’ gaf de wagen een duwtje, en het gewicht van de omlaag zakkende kroon, met daarin 8 veroordeelden, zorgde voor een verplaatsing van 40 à 50 meter. Bovendien werd Keizer Karel erdoor opgehangen. Het kabeltje waarmee dat laatste gebeurde liep halverwege de optocht vast in zijn katrol, waardoor een vertraging van ruim een kwartier ontstond en het spel daarna aangepast moest worden: geen hangpartij meer!

2001
Leende was vroeger een kruispunt van de handelswegen van Den Bosch naar Leuven en van Antwerpen naar het Roergebied. Rondtrekkende handelaren vergaarden en verspreidden op hun reizen veel nieuws. Langs de handelswegen 'kroop' dat nieuws zo voort in het tempo van mens of paard, verteld van mond tot mond, om in Leende van alle kanten bij elkaar te komen. Dit knooppunt wordt door de groep verbeeld. Uiteraard zoekt deze groep ook dit jaar weer naar een eigen invalshoek om een stukje Brabantse historie vanuit het heden te interpreteren. De wagen is opgebouwd uit houten kabelhaspels. Enerzijds roepen zij het beeld op van zich traag voortbewegende robuuste middeleeuwse karrenwielen. Anderzijds vormen zij een verwijzing naar de digitale snelweg waarlangs het nieuws zich heden ten dage razendsnel en wereldwijd verplaatst.
.
Artistieke en technische uitvoering:
Veel respect voor duwers onder de wagen. 2 grotse voertuigen. Relatie tussen onderwerp en decor was goed: letterlijk vooruit-gaan. De grootte van de voertuigen was overweldigend maar deed een beetje afbreuk aan De vergelijking met alkaar. Houten startbrug was weinig functioneel door de beide achter elkaar rijdende grote rivalen. Materiaaluitdrukking: Goed. Kleuren: Mooie beschildering (strak). Er was voldoende zicht op het spel. Het geheel was visueel boeiend De algemene afwerking van de voertuigen was goed verzorgd.
De wagen werd voortbewogen door op de onderling op elkaar rustende kabelhaspels te lopen. Veertien paar benen liepen het ca. 7 ton wegende gevaarte door het dorp. Alle deelnemers waren gekleed in schitterende lange jassen die met rubberlatex van een laag kranten waren voorzien (de verspreiders van het nieuws). De extreme hitte (35º c) maakte het lopen in deze kleding tot een ware hel. Vijf van de 14 lopers moesten onderweg afhaken. De twee bordendragers liepen op haspels en communiceerden met elkaar en het publiek slechts met fluitjes. Zij oogstten bijzonder succes.

2002
In vroeger eeuwen kon men de rijkdom ven een stad aflezen aan de hoogte van de kerktoren. Vaak werd vol goede moed begonnen aan zo'n mega-project. Was dan halverwege het geld op, dan stopte de bouw. Den Bosch is daar een kenmerkend voorbeeld van: de Sint Jan werd nooit afgebouwd zoals hij bedoeld was. In Den Bosch schijnt het ook nog een tijdje een gewoonte geweest te zijn om je rijkdom te tonen door op straat met zilveren munten te strooien.
.
Artistieke en technische uitvoering:
Veel respect voor duwers onder de wagen. 2 grotse voertuigen. Relatie tussen onderwerp en decor was goed: letterlijk vooruit-gaan. De grootte van de voertuigen was overweldigend maar deed een beetje afbreuk aan De vergelijking met alkaar. Houten startbrug was weinig functioneel door de beide achter elkaar rijdende grote rivalen. Materiaaluitdrukking: Goed. Kleuren: Mooie beschildering (strak). Er was voldoende zicht op het spel. Het geheel was visueel boeiend De algemene afwerking van de voertuigen was goed verzorgd.
De hoogste wagen (15 meter!) die ooit door Heeze reed. De toren werd met twee grote houten ventilatoren ‘opgeblazen’ tot deze hoogte, en liep vervolgens weer leeg. De wagen was gebouwd als een soort blauwdruk: betonbekisting en stellatten lieten vooral het grote niets voorbijkomen. Met bladblazers met blauwe slurven werden onder aanvoering van een invalide architect ook al blauwdrukken van gebouwen opgeblazen voor de wagen.

2003
In zijn pelgrimstocht door het leven ontmoet de mens vele deugden en ondeugden. In zwierige penseelvoering wordt de strijd tussen goed en kwaad getekend. Door de ver doorgevoerde esthetiek wordt het compacte tafereel boven de dagelijkse werkelijkheid uit getild.
De wagen bestond uit niets meer dan een chassis met daaraan bevestigd 55 halve, gekantelde en omgebouwde fietsen. De kleurrijke mantels zorgden voor de compleetheid van het beeld dat door het dorp gefietst werd. Twaalf ‘fietsers’ op dunne ijzeren staven verbeeldden in de lucht een strijd tussen goed en kwaad. De wagen werd in 2005 verbouwd om te dienen als drager van ‘Tijdvaarders, een opera in het voorbijgaan’ die op 5 festivals in Nederland en België te zien was. Zie ook www.tijdvaarders.nl

2004
Iedere stad, en ook bijna ieder dorp kent door de eeuwen heen zijn achterbuurten. De plek waar 'fout volk' bij elkaar huist. Voor wie niet bang is, vallen er altijd wel voordeeltjes te halen. Handelswaar van schimmige herkomst, onderdelen van van alles en nog wat, goedkope diensten zonder garantie. In vroeger eeuwen zijn het rommelige buurtjes met armetierige bouwwerkjes waar je als keurige burger niks te zoeken hebt. De wijken, en ook de verhalen erover, nemen in periodes van de grote trek naar de steden monsterachtige vormen aan. Het oprukkende schorriemorrie boezemt angst in. We bouwen een monster van sloppenwijkenmateriaal. Roestige golfplaten, sleets plaatmateriaal, tweedehandse auto-onderdelen, oude dekzeilen, lappen stof en plastic, planken, karton en touw.
Helaas heeft deze wagen de eindstreep niet bereikt...
Wagen geheel opgebouwd uit echt sloopmateriaal. Van voor naar achter een verschuivend tijdsbeeld van vroeger naar nu in materiaalkeuze. Van voor naar achter ook een ontwikkeling van pioniers op zoek naar een woonplek naar eigen sloppenwijkeconomie. De binnenstebuiten gedragen kleding verwijst naar de dwarse moraal van de sloppenwijkbewoners. De grime was na veel experimenteren tot stand gekomen en zeer uitzonderlijk van kwaliteit en uitstraling. De poten van het monster waren elkaars contragewicht en werden handmatig verzet. Een kabelbreuk maakte een vroegtijdig einde aan onze deelname aan deze optocht. De door de kinderen gebouwde wagen moet zeker vernoemd worden; ze waren met recht trots op hun eigen bouwsel en hadden wel makkelijk de eindstreep kunnen halen.

2005
De Hertog van Parma was een goed veldheer en een uitermate slim staatsman. Hij veroverde stad na stad voor de Spanjaarden. Daarbij slachtte hij niet alles en iedereen af, maar gaf de hervormden de gelegenheid om naar het noorden te vluchten. Daar werd flink gebruik van gemaakt. Gevolg: een uittocht van intellectuelen en kunstenaars uit de zuidelijke steden. Vanaf die tijd is het culturele zwaartepunt van steden als Brugge, Gent en Antwerpen verlegd naar Noord-Nederland.
Een verstilde en poëtische wagen in een optocht waarin het spektakel en de decibellen het publiek om de oren vlogen. De transparantie van de wagen bleek een belangrijk winstpunt in het steeds smaller wordende parcours. De kleding van de Spaanse soldaten die als vogelverschrikkers de vlucht regisseerden en de bedrukte kragen van het vluchtende intellect waren zeer bijzonder. De slotact liet op fysiek bijzonder zware manier nog eens de leegte zien die overbleef na het vertrek van de intellectuelen en kunstenaars.

Babbelblues
Scene 1
Je trekt de zijdeur open, overziet meteen de bar er hangt voor zeven centen, of nog minder bij elkaar 't is te laat om nog om te draaien, dus zoek je maar een kruk en begint wat mee te lullen, want 't maakt toch ook geen ruk babbeldebabbel, babbeldebabbelbabbelde... daar zit je dan te zwetsen, met de zoveelste spuit elf het lijkt verdomme wel je familie, die kies je ook niet zelf door het lot verbonden, waarom toch met deze meuk maar net als je wilt vertrekken, lig je toch weer in een deuk babbeldebabbel, babbeldebabbelbabbelde... het gesprek gaat in de diepte, tot op de bodem van het glas ernaast staan alweer twee volle, want op een droge geeft hier geen pas Theo knippert met zijn ogen, begint zijn triest relaas Over dat d'n Babbel moet sluiten, het grote geld is hun de baas babbeldebabbel, babbeldebabbelbabbelde... Anske kan wel janken, wat is dat voor gelul Ze drijven toch godverdomme die kroeg, 't is geen flauwe kul De wazigste figuren, voelen zich hier thuis Wat moet zo'n babbelfamilie, in godsnaam zonder huis babbeldebabbel, babbeldebabbelbabbelde... (het is een) doffe ellende, deze deur gaat toch op slot geen kruid tegen gewassen, onze stamkroeg is naar god waar moet ons soort gasten, in dit dorp nou toch aan een kroeg zoals d'n Babbel, dat kan hier nooit meer bestaan